Een kijkje in mijn leven #4: begeleiding

Ik wil jullie graag een kijkje in mijn leven geven. In november vorig jaar ben ik op mijn werk uitgevallen vanwege een (burn-out) bore-out. Ik probeer nu terug recht te krabbelen met vallen en opstaan. Ik zie dit fotodagboek als een deel van mijn genezingsproces, om de goede, maar ook de slechte dingen vast te leggen. En heel misschien kan ik hiermee iemand anders een beetje steun geven, door ze misschien af en toe een moment van herkenning te bieden. Het leven zoals het is.

Dinsdag heb ik mijn eerste gesprek bij de psychologe en dit lees ik in de wachtzaal. Heel toepasselijk. Bij een bore-out heb je te lang in je comfortzone gezeten, tijd dus voor wat actie, maar dat vraagt veel moed. Het gesprek zelf vond ik een beetje atypisch, maar we gaan het zien. Ik ben blij dat ik eindelijk deze stap gezet heb.

Ik lees het laatste boek uit van de Frieda Klein serie van Nicci French. Spijtig, heb er van genoten. Nu ben ik begonnen in ‘Het jaar van de hond’ van Eva Daeleman, die getuigt over haar burn-out.

Onweersdreiging. Gelukkig vallen we er blijkbaar net naast.

De sieruien staan nu helemaal in bloei. Mooi!

Vrijdag heb ik mijn eerste coachinggesprek op het werk. Ik ben heel dankbaar dat dit me aangeboden wordt. Het klikt goed met de coach en ze vertelt me dat er toch wel wat meer nodig zal zijn dan een paar sessies ‘om me op weg te helpen’. Eigenlijk zit ik nog altijd in de eerste fase van het herstelproces: de rustfase, waar je terug gaat leren wat je energiegevers en energievreters zijn en waar je leert los te laten, te ONTmoeten zoals ze dat zo mooi verwoordt. Denken aan de loopbaan, aan wat ik wil, is eigenlijk nog te vroeg. Meer gaan werken is op dit moment dus totaal niet aan de orde en eigenlijk had ik beter langer gewacht met terug te gaan werken. Tsja, eerlijk gezegd had ik ook al dat gevoel, maar dan is er altijd dat stemmetje: ‘niet flauw doen!’. Het is allemaal best confronterend, maar ik heb er goede hoop op. De eerste echte stappen zijn nu gezet!

Vrijdagmiddag gaan we na het werk naar Eindhoven, eerst een beetje rondlopen en winkelen, dan lekker eten en ’s avonds gaan we kijken naar Mnozil Brass, nog een laat verjaardagscadeau voor mijn man. Een leuke dag, maar ’s avonds ben ik steendood en ook in het weekend moet ik weer bekomen van de twee werkdagen.

Zondag maak ik deze pizzabodems van speltbloem. De overschot gaat in de diepvriezer.

Deze wilde ik jullie niet onthouden, een mooie, toepasselijke afsluiter van deze week!


Advertenties