Een kijkje in mijn leven  #11: haken, katten en onzekerheid

Ik heb de smaak van het haken weer helemaal te pakken. Wat ik hier aan het maken ben, is voor een heel speciaal project. Daar horen jullie later nog wel meer over.

Een terugkerend thema elke week: nieuwe bloemen in huis. De bloemen van deze week zijn deze vrolijke zonnebloemen.

En een ander steeds terugkerend thema: onze katten. Hier kijkt Lapje of er nog lekkere restjes te vinden zijn in de afwasmachine. Horen doet ze niet meer, maar met haar reukzin is niets mis.

Op het werk wachten op updates. Waarom duurt dat altijd zo lang? Deze keer heb ik 40 minuten met mijn vingers zitten draaien! 40 minuten!

Die dag was het ook vol spanning afwachten op de rapporten van de kinderen, vooral dat van de zoon die er dit jaar een beetje de kantjes vanaf heeft gelopen. Gelukkig was hij er door en mag hij nu naar zijn laatste middelbaar! 

Deze quote kwam ik vanochtend tegen en is wel heel toepasselijk voor mij momenteel. Ik heb een aantal ideeën voor de toekomst die ik vorm zou willen geven. In het begin ben ik dan altijd superenthousiast en zit ik vol ideetjes, maar dan begint de twijfel toe te slaan en merk ik dat ik begin terug te krabbelen en niets meer onderneem. Dit is iets waar ik echt aan moet werken. Die stemmetjes in mijn hoofd zullen er altijd wel zijn, maar ik mag ze niet zo laten leiden over mijn leven. Moeilijk vind ik dat. Herkennen jullie dit soms ook?

Ik wil jullie graag een kijkje in mijn leven geven. In november 2016 ben ik op mijn werk uitgevallen vanwege een (burn-out) bore-out. Ik probeer nu terug recht te krabbelen met vallen en opstaan. Ik zie dit fotodagboek als een deel van mijn genezingsproces, om de goede, maar ook de slechte dingen vast te leggen. En heel misschien kan ik hiermee iemand anders een beetje steun geven, door ze misschien af en toe een moment van herkenning te bieden. Het leven zoals het is.

Advertenties