Het verhaal van mijn bore-out

Vorige week was voor mij de laatste week dat ik in deeltijds ziekteverlof was. Het is dan bijna een jaar geleden dat ik thuis kwam te zitten met, wat ik toen dacht, een burn-out, maar wat later een bore-out bleek te zijn. Dankzij die lange periode thuis te zijn en het werk langzaam op te bouwen, dankzij een aantal coachingsessies en sessies met een psychologe en zelfs dankzij onze roadtrip afgelopen maand, heb ik nu eindelijk een goed zicht op wat me overkomen is en vooral hoe het zover is kunnen komen.

monotony

Waarom deel ik mijn verhaal?

In vorige posts heb ik af en toe kort wat losgelaten over mijn bore-out, maar ik voel nu sterk de drang om jullie heel mijn verhaal te vertellen. In de eerste plaats denk ik dat het een beetje symbolisch is voor mij, om deze fase te kunnen afsluiten, maar vooral hoop ik dat anderen, misschien in dezelfde situatie, hier ook iets aan kunnen hebben. Voor mij was het een enorme zoektocht waarbij ik ontzettend veel gehad heb aan het lezen van verhalen van anderen en ik hoop dat anderen zich misschien ook in mijn verhaal kunnen herkennen.

Ik schrijf mijn verhaal op in chronologische volgorde. Ik moet wel benadrukken dat ik me van de meeste zaken, die al jaren aanslepen, op dat moment helemaal niet bewust was. Die puzzelstukjes ben ik pas de afgelopen maanden gaan leggen. Een bore-out wordt dan ook niet voor niets een sluipmoordenaar genoemd.

Waar begon het?

Het begon uiteraard allemaal niet een jaar geleden, maar jaaaaren daarvoor al. Na mijn universitaire studies, ben ik op de universiteit blijven hangen en kreeg ik een job op de informaticadienst. Ergens onderweg kreeg ik promotie, ik had daar zelf niet om gevraagd, het werd meer in het leven geroepen om een aantal zaken te doen kloppen (meer kan en wil ik daar niet over kwijt, dat doet trouwens ook niet ter zake).  Al van in het begin liet ik weten dat ik niet dacht geschikt te zijn voor een coördinerende functie, maar dat gaf allemaal niet, dat zou allemaal wel komen. Maar dat kwam niet. Ik had het gevoel geen mening te hebben, durfde niets te zeggen tijdens vergaderingen,… Mijn baas, waar ik altijd heel open tegen ben geweest, nam een aantal van mijn coördinerende taken over. Dat was fijn en dat gaf me gemoedsrust. Althans, dat dacht ik, want het feit dat ik mijn functie niet naar behoren kon uitvoeren (in mijn ogen dan toch), begon meer en meer aan me te knagen. Ik begon me te schamen tgo mijn collega’s, vond dat ik niet op mijn plaats zat,… mijn zelfvertrouwen, dat sowieso al niet groot was, ging meer en meer de dieperik in.

Op het werk begon ik minder goed te functioneren, ik kon me moeilijk concentreren, grotere taken gaf ik door aan een collega, ik begon kleine foutjes te maken, vermeed contact met collega’s,… Ook in het gewone leven begon dit zijn tol te eisen. Ik sliep niet goed, had allerlei vage kwaaltjes, had veel te weinig energie, was niet meer in staat om beslissingen te nemen (zelfs over de kleinste dingen twijfelde ik),… In de auto op weg naar en van mijn werk kreeg ik huilbuien, ik kon het drukke verkeer niet meer aan. Ik wilde enkel nog thuis zijn, alleen, veilig in mijn zetel. Ik begon sociale activiteiten te vermijden, schreef me niet meer in voor mijn yogalessen,… ik kroop meer en meer in mijn schulp.

Diagnose burn-out?

In de winter van 2015 kwam ik een aantal maanden thuis te zitten met rugklachten. Ik ging naar een orthomoleculaire therapeute en zij liet voor het eerst het woord burn-out vallen. Ze raadde me aan om langer thuis te blijven, maar ik had daar geen oren naar. Het zou allemaal wel in orde komen, ik moest maar niet zo flauw doen en wat meer op mijn tanden bijten. Maar natuurlijk kwam het niet  in orde en ging het van kwaad naar erger. Ik sleepte me doorheen 2016 en wist dat het zo niet verder kon. Ik besloot in september om loopbaanbegeleiding te gaan volgen.  Al na de eerste sessie wees mijn coach me erop dat er meer aan de hand was, dat ze vermoedde dat ik een burn-out had, en dat ik best naar de huisarts ging om een paar weken ziekteverlof te krijgen. Zelfs dan nog wou ik het eigenlijk niet inzien, koppig als ik ben. Na enkele weken twijfelen, besloot ik naar de huisarts te gaan, om even te ‘polsen’ hoe zij het zag. Ik deed mijn verhaal en ze gaf me twee weken vrijaf, om te beginnen. Die twee weken zijn uiteindelijk bijna zes maanden geworden.

Ik rustte veel, probeerde elke dag te wandelen, schreef dagelijks mijn gedachten op, maakte mijn loopbaanbegeleiding af, maar veel kwam er allemaal niet uit, buiten het accepteren dat ik een burn-out had en dat ik eens goed moest nadenken over wat ik in de toekomst wilde doen met mijn werk. De time-out van mijn werk deed me goed, in die zin dat ik eindelijk tot rust kon komen, maar verder gebeurde er niet veel. Ik bleef twijfelen over wat ik met mijn leven aan moest. Ik las veel over burn-out en hoewel ik de symptomen wel herkende, bleef er iets knagen. Ik herkende mezelf niet in die verhalen. Ik had niet te veel hooi op mijn vork genomen, ik deed geen 100 dingen tegelijk, ik was niet overwerkt,… integendeel, ik deed eigenlijk niets meer en toch had ik al die symptomen. Er klopte iets niet, maar ik kon er de vinger niet opleggen.

Lichamelijk begon ik me beter te voelen en mijn huisarts stelde voor om terug te gaan werken. Ik twijfelde, maar vond het allemaal wel welletjes geweest en stemde ermee in, op voorwaarde dat we het geleidelijk aan konden opbouwen. Ik begon met één dag in de week. Zelfs die ene dag bleek zwaar te zijn, ’s avonds was ik kapot en de volgende dag moest ik het bekopen. Ik moest naar de bedrijfsarts op mijn werk en het eerste dat ze me vroeg was: ‘En, wat is er nu veranderd?’. En dit was voor mij zo’n ontzettend confronterende vraag, omdat ik op dat moment besefte dat er eigenlijk nog helemaal NIETS veranderd was. De moed zonk me in mijn schoenen, want ik wist dat het eigenlijk helemaal nog niet goed ging en dat ik te vroeg terug begonnen was met werken.

Geen burn-out, maar bore-out!

En toen ging ik uit eten met een goede vriendin. En dat veranderde eigenlijk alles. Ik vertelde haar tot in de details over mijn leven, over dat ik niets meer deed, dat ik op het werk ook niets te doen had,… En toen liet ze het woord BORE-OUT vallen, ze zei ‘je bent volgens mij helemaal niet overwerkt, je bent DOODverveeld!’. Diezelfde avond googlede ik op bore-out en ik wist niet wat me overkwam. Hier herkende ik mezelf wel in, dit was wat ik voelde. Ik kwam het boek ‘Vechten tegen verveling’ tegen van bore-out coach Frouke Vermeulen en ik downloadde het nog diezelfde avond. De volgende dag heb ik het in één ruk verslonden en ik kon wel huilen. Het was echt bizar hoezeer ik me in haar verhaal herkende. Dit was het laatste puzzelstukje waar ik de hele tijd naar op zoek was, dit deed de puzzel kloppen. Ik had helemaal geen burn-out, maar een bore-out! En hoewel ik besef dat het ook maar een naam is, en dat het einderesultaat hetzelfde is, was dit voor mij een echte eye-opener en heeft dit echt zoveel veranderd in mijn herstelproces.

Ik besefte eindelijk wat er aan de hand was en ik zag nu ook waar het vandaan kwam, dat het eigenlijk al jaren aan het opbouwen was. De eerste jaren kon ik in mijn functie nog wat van mijn creativiteit kwijt, maar stilaan werd mijn job meer en meer gereduceerd tot een aantal beperkte taken. Niet alleen vond ik geen uitdaging meer in de dingen die ik moest doen, er waren ook heel veel periodes dat ik veel te weinig te doen had. In het begin was dat nog leuk, een beetje surfen,… Ik praatte mezelf ook aan dat het best eens goed was om wat minder werk te hebben, dan kon ik wat ontspannen, maar in werkelijkheid verveelde ik me rot.  Ik begon alles trager te doen, om toch maar langer bezig te kunnen zijn. Ik deed de hele tijd alsof ik druk bezig was. Maar in werkelijkheid voelde ik me ontzettend nutteloos. En in tegendeel tot wat je zou denken, was ik compleet afgepeigerd als ik van het werk kwam. ’s Morgens op het werk dacht ik dan aan al de dingen die ik thuis zou kunnen doen, maar als ik dan thuis kwam, voelde ik me totaal leeg en tot niets meer in staat. En dit jaren aan een stuk, niet te verwonderen dat ik op was.

Actie!

76258-Robert-T-Kiyosaki-Quote-Hoping-drains-your-energy-Action-creates

Nu ik eindelijk de correcte diagnose had, kon ik ook gerichter gaan zoeken naar oplossingen. Het codewoord hiervoor was ACTIE. Ik wist dat ik uit mijn zetel moest kruipen, dat ik terug dingen moest oppakken waar ik plezier aan had, dat ik op een actieve manier ontspanning moest gaan zoeken ipv altijd maar passief achter de ipad te kruipen. Maar dit was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik voelde dat ik meer energie begon te krijgen, dat de ideeën terug begonnen op te borrelen, maar echt in actie komen lukte niet goed. Constant hoorde ik al die stemmetjes in mijn hoofd, die me probeerden te beschermen, maar die meer kwaad deden dan goed: ‘je bent niet goed genoeg’, ‘zou je dat wel doen?’, ‘dat is toch veel te veel werk voor je’, ‘dat gaat je toch niet lukken’, ‘stop er maar gewoon mee’,…

Via mijn werk kreeg ik een aantal coachingsessies aangeboden en daar ben ik nog altijd heel dankbaar voor. Het klikte echt met die vrouw en na elke sessie, voelde ik me veel inzichten rijker. Zij vergeleek het met een autobus, al die stemmetjes in mijn hoofd zijn eigenlijk mijn monstertjes en zij zaten de afgelopen jaren aan het stuur van mijn bus, zodat ik niet de richting uitging die ik wilde. Ikzelf zat op de passagierszetel en kon alleen maar toekijken, maar kon zelf niet bijsturen. Die monstertjes zullen er altijd blijven, het heeft ook geen zin om ertegen te vechten, maar het is wel zaak om te proberen zelf het stuur terug in handen te nemen.

In een volgend deel laat ik jullie weten hoe het nu met mij gaat en welke stappen ik probeer te zetten.

 

Advertenties