Hoe gaat het nu met me na mijn bore-out?

In mijn vorige post deed ik het verhaal van mijn bore-out. Dit was het makkelijkste deel om op te schrijven, omdat dit voor mij nu allemaal heel helder geworden is, maar natuurlijk niet makkelijk om erdoor te gaan. Ik besef dat ik al een groot deel van het proces achter de rug heb, maar dat ik nu op een belangrijk punt ben gekomen. Hoe ga ik verder? Wat heb ik hieruit geleerd? En ik merk dat het nu allemaal wat verwarrender wordt, hier ben ik duidelijk nog niet uit.

IMG_0243

Ik voel wel dat er iets veranderd is in mij. Ik kan de stemmetjes in mijn hoofd meer en meer opmerken en dat betekent voor mij dat ik op dat moment de keuze krijg om ernaar te luisteren of toch mijn eigen ding te doen. Ze kunnen opmerken is hiervoor een eerste vereiste.

Ik heb ook al een aantal concrete (en minder concrete) stappen gezet, zoals:

  • ik heb beslist om vanaf september halftijds te gaan werken (voorheen 65%)
  • ik ben met mijn werkgever gaan praten, die was gelukkig heel begripvol, maar ik vrees een beetje dat er concreet niet veel gaat veranderen
  • ik ben een bijberoep gestart en ben een oude droom terug nieuw leven aan het inblazen. Voor mij allemaal heel spannend en heel binnenkort vertel ik jullie daar meer over!
  • ik kan terug meer genieten van de kleine dingen
  • ik heb me terug ingeschreven voor yogalessen
  • ik probeer actiever te zijn

We gaan dus zeker de goede richting uit, maar ik merk ook dat het heel snel terug de verkeerde kant kan opgaan, dat ik heel vlug terug in die oude patronen verzeil.

Mijn grootste struikelblok momenteel blijft mijn werk. Ik voel dat ik daar niet op mijn plaats zit, ik slaap altijd ontzettend slecht de avond voordat ik moet gaan werken, ik haal er geen voldoening, noch plezier meer uit. Ik besef dat het voor een buitenstaander zo klaar als een klontje is dat ik best ander werk zoek en ik wou echt dat ik zo moedig kon zijn, maar dit is een punt waar ik momenteel nog enorm op vastloop. Ik weet niet wat ik anders zou willen doen. Ik houd de vacatures in de gaten, maar ik zie niets interessants. Ik heb het geld nodig, ik heb de zekerheid nodig. Daarom blijf ik hier maar hangen.

Als tegengewicht voor mijn werk is het belangrijk dat ik buiten mijn werk die ontbrekende passie en voldoening ga zoeken. En dat probeer ik nu met mijn bijberoep, maar ook daar zouden er nu stappen moeten gezet worden, waar ik op vastloop. En dat beangstigt me, want wat als ik niet doorzet, als er niets verandert, dan ga ik het terug hetzelfde krijgen als ik altijd heb gekregen en dat is niet goed.

Wat met de toekomst?

Daar heeft niemand een pasklaar antwoord op. Tsja, zoals gezegd, de toekomst beangstigt me enerzijds, bang dat ik terug ga hervallen, maar langs de andere kant, ben ik ondertussen niet meer dezelfde persoon. Ik sta veel sterker in mijn schoenen dan een jaar geleden, ben vele inzichten rijker geworden.

Faith is taking the first step even if you don't see the whole stairway

Mijn pad is misschien nog niet duidelijk, maar ondertussen probeer ik toch kleine stapjes te zetten, telkens in de goede richting en af en toe zullen we gegarandeerd de verkeerde richting uitgaan, maar dat hoort nu eenmaal bij het leven. Ik kijk dus met een klein hartje naar de toekomst, maar tegelijk ook met veel goesting. We komen er wel, stapje voor stapje, alles op zijn tijd.

Advertenties